دنياي آبي

اجتماعی

باز هم احمد عزیزی
ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٠ تیر ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: نویسندگان دیگر

دوستای خوبم... احمد عزیزی یک شعری داره به اسم شناسنامه رویا که در واقع وصف حال خودشه و خیــــــــــــــــــــلی طولانیه و منم این شعر رو خیلی دوست دارم.. سعی می کنم اون بیتهایی رو که بیشتر تر دوست دارم براتون بنویسم. در آرامش بخونیدش. به نظر من که خیلی دلنشینه:::

زادگاه من درخت بید بود                                               سالها همسایه ام خورشید بود

شاپرک بودم مرا پرواز برد                                              هر پرم را یک نسیم ناز برد

مادر من دختر مهتاب بود                                               من به دنیا آمدم او خواب بود

داستانها دوستانم بوده اند                                            قصه ها ورد زبانم بوده اند

مثل همسالان شبنم زاد خود                                       پر کشیدم من هم از میلاد خود

روستاهائی که در اندوهشان                                        می توان فهمید وزن کوهشان

دختران شرم در شبنم زده                                           آن زنان ساکت مریم زده

در دکان حرفهاشان چانه نیست                                    قطره ای در خانه شان بیعانه نیست

می دمد خورشید در ایوانشان                                      ماه می تابد به مهمانانشان

خسته ام از شهر عادت شهر عاد                                  شهر بی افسانه بی شهرزاد

خودنشینان از غم من غافلند                                       عالی ام من هر چه آنان سافلند

پل به روی خواهش من می زنند                                  سنگ بر آرامش من می زنند

خسته ام از خنجر لبخندها                                         از ملامت های می گویندها

خسته ام از چشمک ابهامشان                                   از علامت بازی ایهامشان

بغض ها چیدند از بیماریم                                           خوابها کشتند در بیداریم

هر شهابی بر شبم تیغی کشید                                 هر شبح در خواب من جیغی کشید

زود فصل سبز لالایم گذشت                                      بی عروسک کودکی هایم گذشت

تشنگی بر من گذشت و کوزه ماند                              بر لب زنگویه هایم زوزه ماند

هر چه تمرین تبسم می کنم                                     چون عروسکها تکلم می کنم

خانه خاکی ترین من ها منم                                      روح روئین ترین تن ها منم

من چه می دانم تن من تاک کیست؟                           یا رگ من خوابگاه خاک کیست

نیم حوا نیم آدم نیم رنگ                                            نیمم از آئینه و نیمم ز سنگ

من ز هر پروانه ای پران شدم                                     هر که از گل گفت من گریان شدم

صبر کردم سالها در مرگ برگ                                     رنج بردم در هیاهوی تگرگ

تا که کم کم روح من مشهور شد                                 تهمت جسمیت از من دور شد

سالها با سرمه دانان بوده ام                                       پرده آواز خوانان بوده ام

هر کجا در دست دانش رهن بود                                   من گلیم روحم آنجا پهن بود

لات بودم در خم تاج محل                                            می گرفتم سال ها باج محل

دوستی هائی با گداها داشتم                                    وعده هائی در وداها داشتم

بارها در معبد متروک من                                            جوکیان خندیده اند از جوک من

بس که شد مرتاض عرفانم ضعیف                                شد ریاضیات چشمانم ضعیف

پله پله از قدمگاه گناه                                               باز گشتم نظم یونان در نگاه

خم شدم تا بردگان باستان                                        واکنند از گردن من داستان

جسم خود در شط رنگ انداختم                                  خاک روحم را به گنگ انداختم

هر چه من در خلسه غلغل کرده ام                             نشئه ای نو را تغزل کرده ام

ای من آن پروانه پیچ پیله گرد                                     ای من آن شبنم فروش شب نورد

موج مرجان، روح ریحان با من است                             مطلق آب و گلستان با من است

*احمد عزیزی*