دنياي آبي

اجتماعی

آدمهای ساده
ساعت ٤:٠۳ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ اردیبهشت ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: نویسندگان دیگر

یه شعر دیگه از احمد عزیزی.

می خواستم قسمتهائیشو انتخاب کنم... اما دیدم خیلی دوسش دارم همشو نوشتم

رنگهای مرگ

 

مرگ چیزی پیش پا افتاده نیست                            زندگی آنقدر ها هم ساده نیست

بی گمان تا انتهای فصل مرگ                                زندگی را خواند باید برگ برگ

ردپای زندگی در خش خش است                           زندگی آلونک آرامش است

زندگی یعنی وزش در باغ برگ                                زندگی یعنی زمینی پر تگرگ

زندگی زنگی است بر درهای ما                             زندگی یعنی سماورهای ما

زندگی عطر قناری می دهد                                  زندگی بوی بخاری می دهد

زندگی از چشمه شادی پر است                           زندگی از دشت و آبادی پر است

زندگی از آب تامین می شود                                 زندگی با سرفه تسکین می شود

هر کجا رودی بروید زندگیست                               کبک هر جا پر بشوید زندگیست

زندگی در هر ترک سر می کشد                           زندگی با شاپرک سر می کشد

زندگی در غارهای کور نیست                                زندگی با دخمه ها محشور نیست

زندگی قهر است با آوارها                                    می گریزد زندگی از غارها

زندگی با زخم و با زالو بد است                             زندگی با قطع زردآلو بد است

زندگانی رو به مرگ آوردن است                            مرگ رسم زندگانی کردن است

مرگ با ما تا ابد همراه نیست                               مرگ جز یک وقفه کوتاه نیست

زندگی از لرزش پرها پر است                               مرگ از بال کبوترها پر است

مرگ پیدا نیست در آئینه ها                                 مرگ پنهان می خزد در سینه ها

مرگ گاهی می رود در جلد خواب                         گاه می خندد به ما در ماهتاب

مرگ را رنگ است در فرهنگ خاک                         مثل مرگ لاله مثل مرگ تاک

مرگ سبز و مرگ سرخ و مرگ زرد                         مرگهائی گاه گرم و گاه سرد 

مرگهای زرد در سن صداند                                   غالباْ این مرگها در معبداند

وقت اینجا فصل گلریز است و بس                         موسم این مرگ پائیز است و بس

سبز مردن رسم ایل آب هاست                           شیوه نیلوفر مرداب هاست

مرگ اینان اتفاق ساده ایست                             غالباْ بر مخمل سجاده ایست

بی تکان و بی تلاطم می روند                             مثل شبنم با تبسم می روند

هر چه مرگ سبز چون گلدوزی است                   رسم ایل لاله ها خودسوزی است

رسم اینان نصب رگ بر نشتر است                      مرگشان در حین رقص خنجر است

روی بر اجساد خود صف می زنند                          در پی تابوت خود دف می زنند

مرگ مشکی مرگ زیر آیه هاست                         مرگ کمرنگی به رنگ سایه هاست

مرگ قبر خویش گریان کندن است                       مرگ روی دست خود جان کندن است

مرگ یشمی غرق رد ابهام هاست                      مرگ گوگردی پر از دشنام هاست

مرگ آبی گرچه مرجانی تر است                         مرگ فیروزه عرفانی تر است

 ساکنان دره مرگ سیاه                                    لخت می میرند هنگام گناه

چشمشان باز است بر روی هراس                      دستشان در دستهای اسکناس

مرگ در رودها نیلی ترند                                    مرگ ها در باغ اکلیلی ترند

مرگ های خسته در دالان دود                            مرگ اینان نیست جز مرگ کبود

 مرگ بعضی عین وقتی زلزله ست                     مرگ بعضی روی دست هلهله ست

دسته ای از مرگ ها مثل کری ست                   مرگهائی غرق در ناباوری ست

مرگ بعضی مثل شبنم بی صداست                  عده ای هم مرگشان چون ناسزاست

مرگهائی هست مثل دست چین                       مرگهائی هست زیر ذره بین

مرگ افیونی پر از اندوه هاست                          مرگ زیتونی فراز کوههاست

مرگ در نیزارها نیلوفری ست                            رنگ مرگ کبک ها خاکستری ست

مرگ در مستاجران فامیلی است                       مرگ صاحبخانه ها تعطیلی است

رنگ های شاد مرگ آسان ترند                          مرگ های پسته ای خندان ترند

 مرگ میناها به روی طاق هاست                      مرگ شیری شیوه قنداق هاست

لاجوردی رنگ مرگ کاشی است                        مرگ شاعر مرگ در نقاشی است

مرگهای ارغوانی از تب اند                                 مرگهای آسمانی در شب اند

مرگ بیدل در پری طاووسی است                      مرگ فردوسی به رنگ طوسی است

وقت مردن ابن سینا لمس بود                           مرگ مولانا غروب شمس بود

مرگ های خوشه ای بر بافه هاست                   مرگ های قهوه ای در کافه هاست

مرگ ما همواره رنگ آه ماست                           مرگ ما چون سایه ای همراه ماست

مرگ خنجر در غریو کوس هاست                        مرگ راهب غرق در ناقوس هاست

مرگ گاهی کرمکی در سیب ماست                   گاه مرگی سالها در جیب ماست

قلعه دارد مرگ روی قلع جسم                           مرگ فرمانی است بعد از خلع جسم

مرگ های ساده بی پیرایه اند                            مرگهای خسته زیر سایه اند

مرگ یعنی لغزش پای حیات                              مرگ یعنی زندگی در خاطرات

مرگ یک ساعت مرور زندگیست                        مرگ یک پل در عبور زندگیست

زندگانی دفتر صد برگهاست                             صفحه های آخر ما مرگ ماست

احمد عزیزی