دنياي آبي

اجتماعی

سخن گفتن!
ساعت ٩:۳٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳۸٦  کلمات کلیدی: از زندگی

هر چند که ظاهر افراد -مخصوصاْ چشمهاشون- خیلی از خصوصیات شخصیتی شون رو بیان می کنه اما تا با کسی صحبت نکنی متوجه نمی شی که چند مرد حلاجه!

توی نمایشگاه نفت و گاز امسال، یکی از نیروهای خدماتی رو با خودمون برده بودیم که هم جوونه و هم خیلی خوش تیپ. هر کسی - خصوصاْ خانمها- می اومد غرفه ما فوری جذب ایشون می شد. اما تا ۲ کلمه حرف می زد، کاملاْ مشخص می شد که ایشون از نحوه ی کار شرکت  اطلاع ندارند و طرف یکی دیگه رو برای گفتگو انتخاب می کرد.

اصلاْ واسه همینه که بعضی ها ترجیح می دن که کمتر حرف بزنند. چون توی حرفهاشون همش سوتی می دن. یا اینکه نمی خوان شخصیتشون رو کسی بشناسه.

یادمه یک تازه داماد، می گفت که من تا ۶ ماه توی خانواده ی خانمم با کسی حرف نمی زنم. اولش باعث تعجب بود اما بعد که مشخص شد که شخصیت متزلزل و پر از اشکالی داره، علت عدم علاقه ی ایشان  به حرف زدن کاملاْ مشخص شد.

البته عکس این مطلب هم گاهی درست در می یاد که بعضی ها رو از لحاظ ظاهری اصلاْ نمیشه روشون حساب کرد. اما وقتی شروع به صحبت می کنند، متوجه میشیم که طرف چه آدم با معلومات و با کمالاتی هست.

واقعاْ قدیمیها خوب گفتند که:

تا مرد سخن نگفته باشد، عیب و هنرش نهفته باشد.