دنياي آبي

اجتماعی

راز چاه!
ساعت ٩:٤۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢ مهر ۱۳۸٥  کلمات کلیدی: مذهبی

باز هم رمضان با یاد علی (ع) آمد.

بدون شک در شخصیت ایشان، نکات بسیاری برای الگو برداری هست آنقدر که هر چه بگوئیم کم گفته ایم.

یادم هست که وقتی در دوران کودکی برای اولین بار شنیدم که حضرت علی (ع)‌ با چاه درد دل می کرد و کنار آن می گریست، برایم عجیب می نمود که چرا یک انسان با یک «بی جانی» مثل چاه! درد دل می کند.

شاید تا چند سال پیش هم به خوبی معنای این کار را درک نکرده بود.

اما کم کم که به دوران مشکلات زندگی وارد شدم، هر بار که با کسی درد دل کردم و نارو خوردم بیشتر فهمیدم علت درد دل حضرت را با چاه!

یک چاه، همیشه فرصت کافی برای شنیدن حرفها دارد.

یک چاه، راز دار ابدییست و هیچ گاه حرف تو را جایی از روی عمد یا غیر عمد نمی گوید.

یک چاه، نقطه ضفعفهای تو را از مشکلاتت می داند، اما در جهت سوء استفاده از آنها بر نمی آید.

یک چاه، در حضور دیگران، حرفهای تو را بازگو نمی کند تا شرمنده ات کند.

یک چاه، هرگز سرت منت گوش کردن به حرفهایت را نمی گذارد. (در ضمن پول هم نمی گیرد مثل مشاورها)

یک چاه، بعد از دانستن دردهای تو، نمک به آنها نمی پاشد.

یک چاه، بعد از دانستن دردهای تو، دیدش نسبت به تو عوض نمی شود.

و ....

آره... این بود راز چاه حضرت علی (ع)

البته شاید دلایل پنهان دیگری هم بوده که ما از آن بی خبریم.