دنياي آبي

اجتماعی

ساعت: ۲۱:۳۰
ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٥ تیر ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: داستانک ، غم

ساعت: ۲۱:۳۰

نیمکت ایستگاه اتوبوس.

آخرین اتوبوس، آماده حرکت.

نیمکت ایستگاه اتوبوس.

زنی با مانتویکی، روسریکی و شلوارکی.

- خدایا! یه کاری کن امشب بتونم توی یه جای گرم و نرم (خنک)‌بخوابم. توی خیابون خوابیدن خیلی سخت می گذره.

ساعت:۲۱:۳۵

آخرین اتوبوس، آماده حرکت.

دخترکی با سازکی.

- چه خوب شد رسیدم به این اتوبوس.

تلاقی دو نگاه

زنی با مانتویکی، روسریکی، شلوارکی و لبخندکی

- فکر نکنم خیلی از من کوچکتر باشه. کاشکی منم یه خونه گرم و نرم داشتم و با عجله می خواستم به خونه برسم.

دخترکی با سازکی و اخمکی.

- واه واه... زنیکه..... چه لبخندی می زنه!!! اینان که جامعه رو نا امن می کنن.

ساعت:۲۱:۴۰

آخرین اتوبوس،حرکت.

مردکی با دندانهای زردکی لبخند زشتکی.

-حتماْ اهلشه که تا الان اینجا نشسته، زنم که رفته قهر. همه چی جوووور...

زنی با مانتویکی، روسریکی، شلوارکی و آهکی.

ساعت:۲۱:۴۵


 
باز هم احمد عزیزی
ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٠ تیر ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: نویسندگان دیگر

دوستای خوبم... احمد عزیزی یک شعری داره به اسم شناسنامه رویا که در واقع وصف حال خودشه و خیــــــــــــــــــــلی طولانیه و منم این شعر رو خیلی دوست دارم.. سعی می کنم اون بیتهایی رو که بیشتر تر دوست دارم براتون بنویسم. در آرامش بخونیدش. به نظر من که خیلی دلنشینه:::

زادگاه من درخت بید بود                                               سالها همسایه ام خورشید بود

شاپرک بودم مرا پرواز برد                                              هر پرم را یک نسیم ناز برد

مادر من دختر مهتاب بود                                               من به دنیا آمدم او خواب بود

داستانها دوستانم بوده اند                                            قصه ها ورد زبانم بوده اند

مثل همسالان شبنم زاد خود                                       پر کشیدم من هم از میلاد خود

روستاهائی که در اندوهشان                                        می توان فهمید وزن کوهشان

دختران شرم در شبنم زده                                           آن زنان ساکت مریم زده

در دکان حرفهاشان چانه نیست                                    قطره ای در خانه شان بیعانه نیست

می دمد خورشید در ایوانشان                                      ماه می تابد به مهمانانشان

خسته ام از شهر عادت شهر عاد                                  شهر بی افسانه بی شهرزاد

خودنشینان از غم من غافلند                                       عالی ام من هر چه آنان سافلند

پل به روی خواهش من می زنند                                  سنگ بر آرامش من می زنند

خسته ام از خنجر لبخندها                                         از ملامت های می گویندها

خسته ام از چشمک ابهامشان                                   از علامت بازی ایهامشان

بغض ها چیدند از بیماریم                                           خوابها کشتند در بیداریم

هر شهابی بر شبم تیغی کشید                                 هر شبح در خواب من جیغی کشید

زود فصل سبز لالایم گذشت                                      بی عروسک کودکی هایم گذشت

تشنگی بر من گذشت و کوزه ماند                              بر لب زنگویه هایم زوزه ماند

هر چه تمرین تبسم می کنم                                     چون عروسکها تکلم می کنم

خانه خاکی ترین من ها منم                                      روح روئین ترین تن ها منم

من چه می دانم تن من تاک کیست؟                           یا رگ من خوابگاه خاک کیست

نیم حوا نیم آدم نیم رنگ                                            نیمم از آئینه و نیمم ز سنگ

من ز هر پروانه ای پران شدم                                     هر که از گل گفت من گریان شدم

صبر کردم سالها در مرگ برگ                                     رنج بردم در هیاهوی تگرگ

تا که کم کم روح من مشهور شد                                 تهمت جسمیت از من دور شد

سالها با سرمه دانان بوده ام                                       پرده آواز خوانان بوده ام

هر کجا در دست دانش رهن بود                                   من گلیم روحم آنجا پهن بود

لات بودم در خم تاج محل                                            می گرفتم سال ها باج محل

دوستی هائی با گداها داشتم                                    وعده هائی در وداها داشتم

بارها در معبد متروک من                                            جوکیان خندیده اند از جوک من

بس که شد مرتاض عرفانم ضعیف                                شد ریاضیات چشمانم ضعیف

پله پله از قدمگاه گناه                                               باز گشتم نظم یونان در نگاه

خم شدم تا بردگان باستان                                        واکنند از گردن من داستان

جسم خود در شط رنگ انداختم                                  خاک روحم را به گنگ انداختم

هر چه من در خلسه غلغل کرده ام                             نشئه ای نو را تغزل کرده ام

ای من آن پروانه پیچ پیله گرد                                     ای من آن شبنم فروش شب نورد

موج مرجان، روح ریحان با من است                             مطلق آب و گلستان با من است

*احمد عزیزی*


 
خسته نباشید
ساعت ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۱ تیر ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: از زندگی

هممون توی خیابون بارها و بارها پلیسهای راهنمایی رو می بینیم. بنده خداها صبح زود قبل از هممون توی خیابون هستند. همه ساعات کاریشون رو باید روی پا بایستند. توی سرما.. توی گرما.. برف و بارون... یخبندون..

اون روزهای سرد سرد که ما عجله می کنیم زود برسیم خونه و بچسبیم به بخاری. یا این روزهای گرم گرم که می خواهیم زودتر برسیم خونه و بریم زیر کولر. همه اینروزها اونها توی خیابون باید بایستند تا شیفتشون تموم شه.

هیچ شده تا حالا از دود یه ماشین (مخصوصاْ اتوبوس) شیشه ماشینتون رو بکشید بالا؟ اون بنده خداها در تمام مدت طول شیفت کاریشون دود می خورن.

ماه رمضونها هیچ دقت کردید که چقدر موقع اذان سعی می کنند خیابونها رو منظم و خلوت نگه دارند تا ماها زودتر به افطار برسیم؟ اما خودشون کجا افطار می کنند؟

همیشه مشکل گشای ترافیک اعصاب خورد کن هستند.(به استثناها کار نداریم)

راننده ها هم که تا می تونند خلاف می کنند و از دستشون در می رن.

وقتی راننده ها خلاف می کنند و اونها می خوان که برگ جریمه بنویسن براشون، سه حالت داره

۱- یا راننده بدون اعتراض برگ جریمه رو می گیره. ( خیلی به ندرت پیش می یاد.)

۲- یا راننده می یاد پائین و با التماس و زاری می خواد که جریمه نشه. (به هر حال اعصاب خورد کنه)

۳- یا راننده از اوناس (دیگه بماند) که می یاد پایئن و حرفهای ناخوش آیند می زنه. (که دیگه بنده خدا اون پلیس راهنمایی)

هممون به اونها تا وقتی برگ جریمه دستشونه به چشم جلاد نگاه می کنیم. اما وقتی که می یان راه رو برامون باز کنند، می شن آقا پلیس مهربون.

تا حالا چند بار به این پلیسهای توی خیابون خسته نباشید گفتید یا ازشون تشکر کردید؟ شده تا حالا بهشون خوراکی تعارف کنید؟

حالا ما که مونث هستیم و کمتر می تونیم اینکار رو بکنیم. شما مذکرها چطور؟!

هر چند که من یه بار خودم اینکار رو کردم..چند وقت پیش یه ماشین رونیز اومد از خط ویژه از من سبقت گرفت و با سرعت از بقیه هم سبقت گرفت و رفت. خیلی حرصم گرفت. یه کم که رفتم جلوتر دیدم که یه آقا پلیس راهنمایی جلوشو گرفته و داره برگ جریمه می نویسه. دو تا آقای توی ماشین هم کنارش بودند و حالت خواهش و تمنا توی صورتشون دیده می شد. (از دسته دوم) منم سرمو کردم بیرون از ماشین و گفتم: دستت درد نکنه آقای پلیس! سه تاشون منو با تعجب نگاه کردند. داداشمم که کنارم نشسته بود، کلی دعوام کرد. خوب چیکار کنم کلی ذوق کرده بودم .

خیلی وقتها دلم می خواد بهشون خسته نباشیدی بگم. اما چه می شود کرد که اونها هم به هر حال ایرانی هستند و با فرهنگ یک ایرانی به قصیه نگاه می کنند.

نمی دونم شاید هیچکدومشون مثل ما وقت وبلاگ گردی نداشته باشند.

اما از اینجا به همشون یک خستــــــــــــــــه نباشیــــــــــــــــــــــــــــــد عرض می کنم به همراه یک لیوان آب تگری.


 
شیشه در بغل سنگ
ساعت ۸:٥٢ ‎ق.ظ روز شنبه ٤ تیر ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: از زندگی ، آموزنده

امروز توی خبرها خوندم که یه دختر ۱۲ ساله که توسط چند تا مرد  اسیر شده بوده و نظر سوء بهش داشتن، توسط ۳ تا شیر نجات پیدا می کنه. شیر پاکتی نه ها!!! شیر جنگل.

اون سه تا شیر از اون دختر محافظت می کنند تا وقتی که پلیس و خانواده دختر می یان و اون سه تا شیر، دختر رو مثل یه هدیه تحویل اونها می دن.

کارشناسا گفتن که احتمالاْ به علت گریه دختر، که شبیه به صدای توله شیر هست، این اتفاق افتاده.

اما من می گم که:::::

گر نگه دار من آن است که من می دانم، شیشه را در بغل سنگ نگه می دارد

 


 
موش موشی
ساعت ۸:٤۳ ‎ق.ظ روز شنبه ٤ تیر ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: از زندگی

 

 آخه یکی نیست به این موش کوچولو

(بعضی های بهش می گن: بوش)

بگه که بابا تو رو با این پیشی ناز و مامانی چیکار داری که می خوای براش تکلیف روشن کنی.

حیف که اون پشت مشتا قایم شدی، وگرنه یه میو می کرد این پیشیه که همه سبیلات از ترس بریزه