دنياي آبي

اجتماعی

بدون عنوان
ساعت ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٥ اردیبهشت ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: داستانک

 

پسر،‌ همه صورتش نگاه بود.... دختر، همه وجودش اندیشه....

پسر، تیرهای محبت را با قدرت تمام به سمت دخترک نشانه رفته بود.... دختر سالها بود که دیواری مثل دیوار چین -نفوذ ناپذیر- دور قلبش ساخته بود....

پسر، تیرهای شکسته و برگشت خورده را با تلخی می نگریست... دختر، آهی از درد کشید و آرام دور شد... 


 
تبعیض نژادی
ساعت ٩:٢٢ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: حیوانات

 

همه حیوونهای دنیا رو  (به جز حیوانات موذی و بعضی از خزنده ها) دوست دارم. بعضی هاشونو البته یک کمی بیشتر...

یکی از اون یک کمی بیشترها  کلاغه...

کلاغ رو با اون صورت با نمک و جذابش خیلی دوست دارم. مخصوصاْ وقتی که مستقیم به صورتم نگاه می کنه، دلم آب میشه براش. راه رفتن با مزه و دوست داشتنی و صداش رو که دیگه هیچی... کلی کیف می کنم با صدای کلاغ...

 اما نمی دونم چرا بیشتر آدمها کلاغ رو مظهر بد یمنی می دونن! توی بیشتر فیلمهای ترسناک از کلاغ به عنوان نشانه وحشت استفاده می کنن..

فقط به خاطر رنگ پرهاشه که سیاهه! خوب اینم می شه یه جور تبعیض نژادی... مثل آدمهای سیاه و سفید.

خوبه که بدونید کلاغها رفتارهای بسیار زیبایی دارن... همه می دونن که تا حالا کسی عمل زناشویی کلاغ رو ندیده، وقتی یکیشون می میره، براش عزا داری می کنن و حتی مواظب جسد کلاغ مرده هستن.

کلاغها از اجسامی که برق می زنند،‌ خوششون می یاد و بعضاْ اونها رو بر می دارن. که اینم نشونه خوش سلیقگیشونه که چیزی رو نمی خورن اما به خاطر زیباییش نگه می دارن توی لونشون..

توی فرهنگ ما خبردادن رو به کلاغ نسبت می دن. شاید به خاطر صدای رساییه که داره... مثل این ضرب المثل که می گه: یک کلاغ... چهل کلاغ.

ببینید چه نگاه خوشگلی داره توی این عکس رو به رو..

امیدوارم این تبعیض نژادی توی همه دنیا از بین بره و همه به این حیوون زیبا و با معرفت علاقمند بشن..

 


 
آدمهای ساده
ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: از زندگی

 

 حدود یک سال پیش یکی از همکارام که آدم فوق العاده تی تیش ولی در عین حال زرنگیه.... هی چپ می رفت راست می اومد و می گفت که من پول لازم دارم، می خوام یک شغل دوم داشته باشم.

منم بهش پیشنهاد دادم:‌ با توجه به اینکه سرعت تایپت خوبه، برو کار تایپ بگیر. می تونی وقت آزادتو توی محل کار یا در منزل صرف تایپ کردن کنی. پیشنهاد من به نظرش جالب اومد و شروع کرد دنبال کار تایپ گشتن.

چند تا تبلیغ چشمگیر هر روز توی روزنامه همشهری در مورد کار تایپ در منزل چاپ می شد و هنوز هم میشه... خلاصه چشمش یکیشو گرفت و گفت بیا با هم بریم. اصلاْ تو هم که تایپت خوبه تو هم کار بگیر با هم کار کنیم... دیدم بد نمی گه. قبول کردم و با هم رفتیم به یکی از این مراکز.

خانوم خوش برخوردی اونجا نشسته بود و با آب و تاب شرایط رو برامون توضیح داد. بعد گفت برای بستن قرارداد به ۲ قطعه عکس و مبلغ ۱۵۰۰۰ تومان پول احتیاج هست. هر صفحه تایپ که همش هم کتابهای قدیمی بود و فارسی ساده،‌ ۵۰۰ تومان.

به نظرم غیر منطقی اومد و شک کردم. در یک فرصت کوتاه که خانومه از اتاق رفت بیرون. به کارولین گفتم: بهتر نیست فقط یکیمون قرارداد ببنده با هم کار کنیم. کارولین که خیلی پول لازم داشت،‌ گفت: اگر تو پول همرات نیست،‌ من بهت می دم. خانومه اومد تو... دیگه نشد توجیه کنم برای کارولین... ولی دیدم که اینطوری گفت،‌ فهمیدم زیاد راغب نیست... خلاصه هر جفتمون نفری ۱۵۰۰۰ تومن دادیم و یه قرارداد فکستنی امضا کردیم و نفری ۱۰۰ صفحه کتاب گرفتیم برای تایپ.

از فرداش شروع به تایپ کردیم... من حداقل روزی ۲۰ صفحه تایپ می کردم. به کارولین می گفتم: یعنی من روزی ۱۰۰۰۰ تومن به درآمدم اضافه شده!! من که باورم نمیشه... کارولین اواسط ماه یه مسافرت رفت شمال. توی راه با ماشینش تصادف کرد و مسافرت ۲-۳ روزه شد ۸-۹ روز...اونجا موند تا ماشینشو کاملاْ تعمیر و صافکاری و رنگ کنه که مامانشینا ناراحت نشن... زنگ زد و گفت: مرضی جون دستت درد نکنه یه ۴۰-۵۰ صفحه از اون کار مونده برام تایپ می کنی؟ بعداْ با هم حساب می کنیم.. منم گفتم:‌این حرفها چیه؟ ‌چشم... خلاصه بقیه اون کار رو هم من تموم کردم... بعدم کارولین از من خواست حالا که من دارم کار خودمو می برم... کار اون رو هم ببرم...

هیچی دیگه رفتم اونجا دیدم هیچی اثری از آثار اون خانومه و اون شرکت نبود... یه چند نفری هم مثل من-از جمله چند تا آقا- اونجا بودن....

کارولین که فهمید گفت:‌کاش اونروز به حرف تو گوش کرده بودماااا... اقلاْ نصف این مبلغ رو ضرر می کردیم... حالا بگذریم که بیشتر کار رو من انجام داده بودم.

 از اونروز تا حالا هنوز هم خیلی از این تبلیغها رو می بینم و می بینید... نمی دونم چرا کسی به این مساله رسیدگی نمی کنه... مطمئناْ خیلی ها مثل من و کارولین گول این قبیل کارها رو می خورن.

یه جور دیگه از این کلاهبرداریها اینه که تبلیغ می دن برای کار مونتاژ، وقتی طرف می ره اونجا می گن باید اول چند جلسه کلاس بیای و فلان مبلغ رو بپردازی... بعد بازاریابی کامپیوتر کنی و اون کامپیوترها رو خودت مونتاژ کنی. هم پورسانت می گیری و هم دستمزد مونتاژت پرداخت می شه. ولی اینقدر قیمت کامپیوتراشون بالاست که اصلاْ هیچ مشتری پیدا نمیشه. و پولشونو اون شرکت دیگه بر نمی گردونه با توجه به اینکه هیچ فروشی انجام نشده.

یا اونهایی که به هوای کار تایپ کامپیوترهای قسطی رو دولا پهنا می اندازن به مردم.

بیشتر آدمهایی که دنبال این کارها میرن، آدمهای بیکار و مشکل دار هستن... نمی دونم چقدر بعضی ها می تونن بی رحم باشن...

چرا کسی نیست که به این مساله رسیدگی کنه؟؟؟ کلاهبرداری به این واضحی...  


 
آدمهای ساده
ساعت ٤:٠۳ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ اردیبهشت ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: نویسندگان دیگر

یه شعر دیگه از احمد عزیزی.

می خواستم قسمتهائیشو انتخاب کنم... اما دیدم خیلی دوسش دارم همشو نوشتم

رنگهای مرگ

 

مرگ چیزی پیش پا افتاده نیست                            زندگی آنقدر ها هم ساده نیست

بی گمان تا انتهای فصل مرگ                                زندگی را خواند باید برگ برگ

ردپای زندگی در خش خش است                           زندگی آلونک آرامش است

زندگی یعنی وزش در باغ برگ                                زندگی یعنی زمینی پر تگرگ

زندگی زنگی است بر درهای ما                             زندگی یعنی سماورهای ما

زندگی عطر قناری می دهد                                  زندگی بوی بخاری می دهد

زندگی از چشمه شادی پر است                           زندگی از دشت و آبادی پر است

زندگی از آب تامین می شود                                 زندگی با سرفه تسکین می شود

هر کجا رودی بروید زندگیست                               کبک هر جا پر بشوید زندگیست

زندگی در هر ترک سر می کشد                           زندگی با شاپرک سر می کشد

زندگی در غارهای کور نیست                                زندگی با دخمه ها محشور نیست

زندگی قهر است با آوارها                                    می گریزد زندگی از غارها

زندگی با زخم و با زالو بد است                             زندگی با قطع زردآلو بد است

زندگانی رو به مرگ آوردن است                            مرگ رسم زندگانی کردن است

مرگ با ما تا ابد همراه نیست                               مرگ جز یک وقفه کوتاه نیست

زندگی از لرزش پرها پر است                               مرگ از بال کبوترها پر است

مرگ پیدا نیست در آئینه ها                                 مرگ پنهان می خزد در سینه ها

مرگ گاهی می رود در جلد خواب                         گاه می خندد به ما در ماهتاب

مرگ را رنگ است در فرهنگ خاک                         مثل مرگ لاله مثل مرگ تاک

مرگ سبز و مرگ سرخ و مرگ زرد                         مرگهائی گاه گرم و گاه سرد 

مرگهای زرد در سن صداند                                   غالباْ این مرگها در معبداند

وقت اینجا فصل گلریز است و بس                         موسم این مرگ پائیز است و بس

سبز مردن رسم ایل آب هاست                           شیوه نیلوفر مرداب هاست

مرگ اینان اتفاق ساده ایست                             غالباْ بر مخمل سجاده ایست

بی تکان و بی تلاطم می روند                             مثل شبنم با تبسم می روند

هر چه مرگ سبز چون گلدوزی است                   رسم ایل لاله ها خودسوزی است

رسم اینان نصب رگ بر نشتر است                      مرگشان در حین رقص خنجر است

روی بر اجساد خود صف می زنند                          در پی تابوت خود دف می زنند

مرگ مشکی مرگ زیر آیه هاست                         مرگ کمرنگی به رنگ سایه هاست

مرگ قبر خویش گریان کندن است                       مرگ روی دست خود جان کندن است

مرگ یشمی غرق رد ابهام هاست                      مرگ گوگردی پر از دشنام هاست

مرگ آبی گرچه مرجانی تر است                         مرگ فیروزه عرفانی تر است

 ساکنان دره مرگ سیاه                                    لخت می میرند هنگام گناه

چشمشان باز است بر روی هراس                      دستشان در دستهای اسکناس

مرگ در رودها نیلی ترند                                    مرگ ها در باغ اکلیلی ترند

مرگ های خسته در دالان دود                            مرگ اینان نیست جز مرگ کبود

 مرگ بعضی عین وقتی زلزله ست                     مرگ بعضی روی دست هلهله ست

دسته ای از مرگ ها مثل کری ست                   مرگهائی غرق در ناباوری ست

مرگ بعضی مثل شبنم بی صداست                  عده ای هم مرگشان چون ناسزاست

مرگهائی هست مثل دست چین                       مرگهائی هست زیر ذره بین

مرگ افیونی پر از اندوه هاست                          مرگ زیتونی فراز کوههاست

مرگ در نیزارها نیلوفری ست                            رنگ مرگ کبک ها خاکستری ست

مرگ در مستاجران فامیلی است                       مرگ صاحبخانه ها تعطیلی است

رنگ های شاد مرگ آسان ترند                          مرگ های پسته ای خندان ترند

 مرگ میناها به روی طاق هاست                      مرگ شیری شیوه قنداق هاست

لاجوردی رنگ مرگ کاشی است                        مرگ شاعر مرگ در نقاشی است

مرگهای ارغوانی از تب اند                                 مرگهای آسمانی در شب اند

مرگ بیدل در پری طاووسی است                      مرگ فردوسی به رنگ طوسی است

وقت مردن ابن سینا لمس بود                           مرگ مولانا غروب شمس بود

مرگ های خوشه ای بر بافه هاست                   مرگ های قهوه ای در کافه هاست

مرگ ما همواره رنگ آه ماست                           مرگ ما چون سایه ای همراه ماست

مرگ خنجر در غریو کوس هاست                        مرگ راهب غرق در ناقوس هاست

مرگ گاهی کرمکی در سیب ماست                   گاه مرگی سالها در جیب ماست

قلعه دارد مرگ روی قلع جسم                           مرگ فرمانی است بعد از خلع جسم

مرگ های ساده بی پیرایه اند                            مرگهای خسته زیر سایه اند

مرگ یعنی لغزش پای حیات                              مرگ یعنی زندگی در خاطرات

مرگ یک ساعت مرور زندگیست                        مرگ یک پل در عبور زندگیست

زندگانی دفتر صد برگهاست                             صفحه های آخر ما مرگ ماست

احمد عزیزی


 
مراقب چشمهایتان باشید
ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: از زندگی ، آموزنده

هیچ شده تا حالا با یه نگاه به صورت کسی شخصیتشو حدس زده باشید؟

مطمئناْ وقتی برای اولین بار کسی رو می بینید، از شخصیت طرف چیز زیادی نمی دونید. اما بعضی وقتها یه نفر همون بار اول توی دلتون جا پیدا می کنه و از یه نفر دیگه هم با اینکه نمی شناسیدش،‌ همینجوری الکی بدتون می یاد..

توی یه مجله خوندم که آدما هر کدومشون در اطرافشون هاله هایی از انرژی دارند. که برای هر کسی خاص خودش است. اگر دو نفر هاله های اطرافشون شبیه به هم باشه، خیلی زود جذب هم می شن. حتی یادمه توی اون مجله عکس مخصوصی از دو نفر گرفته شده بود که هاله های دورشون رو با رنگهای مختلف نشون داده بود و هر رنگی یه معنی خاصی داشت.

اما به نظر من رفتار آدمها روی خطوط صورت و خصوصاْ حالت چشمها اثر می گذاره... مدتی روی این موضوع فکر کردم که::: وقتی یه نفر به دنیا می یاد،‌ یه قیافه ثابت داره...اما شخصیتش بعداْ شکل می گیره و خیلی چیزها اکتسابیه... اما بعد یاد این موضوع افتادم که دانشمندا کشف کردن که بعضی از خصوصیات شخصیتی افراد، توی ژنهاشون هست... و خودم این رو علناْ توی بچه های خواهرم دیدم... اونی که تقصه از همون دوران نوزادی هم تقص بازی در می آورد.

ولی به هر حال طرز فکر اشخاص هم خیلی تاثیر داره... بعضی ها بزرگ که می شن با کوچیکیاشون خیلی فرق دارن و این بر اثر تربیت و کسب شخصیتهای مثبت یا منفیه..

همیشه وقتی کسی رو برای اولین بار می بینم... سعی می کنم از روی چشماش شخصیتش رو حدس بزنم. و باید بگم که تقریباْ همیشه درست از آب در می یاد... اون تقریباْ هم به خاطر اینه که شخصیت بارز افراد توی صورتشون نشون داده می شه... اما جنبه های شخصیتی کمرنگتری هم توی وجود هر کسی هست... مثلاْ یک نفر ممکنه آدم فوق العاده موذی باشه که از چشماش معلومه... اما بعضی وقتها هم مهربون باشه...

ما می تونیم با تغییر طرز فکرمون روی خطوط صورت و چشمهامون اثر مثبت داشته باشیم... پس مراقب چشمهایتان باشید.

 


 
رویا
ساعت ۱:٢٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ اردیبهشت ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: از زندگی ، آموزنده

 

اخیراْ چند تا کتاب خوندم از نویسنده های مختلف مثل پائولو کوئیلو که خیلی تاکید دارند روی رویاها. مخلص کلام همشون (خصوصاْ پائولو کوئیلو) اینه که رویاها بخشی از واقعیت هستند و میشه با پیگیری اونها رو تبدیل به واقعیت کرد.

بعضی ها از انرژی مثبت و منفی حرف می زنند و می گن که تفکر مثبت روی زندگی اثر مثبت داره و تفکر منفی هم اثر منفی. بعضی ها می گن با فکر مثبت میشه زندگی رو از این رو به اون رو کرد.

به نظر من خلاصه خلاصه همه این حرفها این ضرب المثل خودمونه: «خواستن توانستن است» مسلماْ چیزی رو که آدم می خواد اول بهش فکر می کنه یعنی توی رویاشه و بعد برای رسیدن بهش راههای مختلفی رو بررسی می کنه اینم همون انرژی مثبت می تونه باشه و اگر پیگیری کنه حتماْ به همش می رسه...

اون موقع که کوچیکتر بودم و به هیچکدوم از این چیزا آگاهی نداشتم یه رویاهایی داشتم... رویاهای خوب و بد... الان می تونم بگم که تقریباْ به همه رویاهام رسیدم... حتی شکستی که توی زندگیم داشتم... نتیجه همون رویاهاست...همیشه به یه همچین تجربه ای فکر می کردم...

شاید بهتر باشه رویاهامونو هرس کنیم تا زندگی بهتری داشته باشیم..