دنياي آبي

اجتماعی

چی میشد اگر میشد!!
ساعت ٢:۱٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: هویجوری

چی میشد اگر میشد!!

چی می شد اگر می شد همه شماها که اینجا سر می زنید و لینکتون اون کنار هست عضو blogard می شدید؟

اونوقت از آپدیتهای همدیگه خیلی راحت و زود با خبر می شدیم.


 
صدای ساکت!
ساعت ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۱ اسفند ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: از زندگی ، غم

صدای ساکت!

هر سه تا پسر تقریباْ همسن و سال بودند. بین ۲۳ تا ۲۵ سال. با شور و هیجان زیادی با هم حرف می زدند. منم رفته بودم تو نخشون.

اتوبوس رو گذاشته بودند روی سرشون.... بلند بلند حرف می زدند و می خندیدند. گاهی هر سه تاشون همزمان حرف می زدند و می خندیدند.

بلند بلند می خندیدند... از ته دل.... قهقهه می زدند.... اما...

اما من هیچ صدائی نمی شنیدم... هی دقت کردم... عمیق شدم،‌ اما صدایی نمی آمد. اونها می خندیدند... اما صداشون در نمی اومد... ولی من می دیدم که می خندیدند...

نه.. نمی تونستم بشنوم.. نه من و نه هیچ کس دیگه... هیچ کس دیگه هم توی اتوبوس نمی شنید.... ولی اونها می خندیدند...

اونها حرف می زدند و می خندیدند... اما با زبان اشاره....اونم با چه شور و هیجانی...

می تونستند یک اتوبوس رو بگذارند روی سرشون با اون قهقهه هایی که من می دیدم... اما صداشون در نمی اومد... در نمی اومد... نمی اومد....


 
تنها!
ساعت ٤:٤٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳ اسفند ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: از زندگی ، جمله های من

تنها!

در زبان فارسی، پسوند :ها: اسم مفرد را به جمع تبدیل می کند.

مثل: سر (یک سر)+ ها = سرها (چند عدد سر)        یا : گل (یک گل) + ها = گلها (چند عدد گل)

اما نمی دونم چرا: تن (یک تن/نفر) + ها = تنها (یک تن نفر) می شود!

خدا بیامرز معلم ادبیاتمون (خانوم قیاسی با چشمهای تیله ای،‌قبلاْ یک پست راجع به ایشون نوشته بودم) می گفت بیشتر لغتهای زبان فارسی، ریشه ای با معنی و مفهوم دارند. مثل :برنج: که در زمانهای خیلی دور :به ر َنج : بوده (با صدای فتحه روی حرف :ر:) و دلیلش زحمت فراوانی بوده که برای کاشت و برداشت آن می کشیده اند. بعدها به مرور زمان حرف :ه: افتاده و صدای فتحه به کسره تبدیل شده.

حتماْ اینکه لغت :تنها: معنی یک تن/نفر را می دهد هم علت خاصی دارد که من نمی دانم، اما دلم می خواهد بدانم.


 
سفر بارانی
ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اسفند ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: نویسندگان دیگر

سفر بارانی

عشق من ای کفتر بی پشت بام                                 عشق من ای خواب خوب نا تمام

فصل بغض و فصل اشک و شیون است                        فصل سرخ میوه دل کندن است

با دلی تاریک در این شام سوز                                    بار باید بست بی امید روز

من غروبم، من غریب جاده ام                                     که به بغض چشم تو افتاده ام

باید امشب از شقایق بگذرم                                      از پل روی دقایق بگذرم

باید امشب بفشرانم کینه را                                      پر کنم از بغض خود آئینه را

باید امشب با خیالات جسور                                      خون بریزد از تنم تا دشت دور

باز خلوت زیر تابوت سلام                                          باز مردن روی دست ازدحام

گرچه مردن سالها کار من است                                عشق من! این آخرین بار منست

زندگی ای کاش بی پیرانه بود                                    کاش مردن عطسه یک سایه بود

هر چه بی آواتر و بی نور تر                                       می روم تا من بمیرم دورتر

شاعر: احمد عزیزی

 


 
آرزو
ساعت ٢:٠٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٧ اسفند ۱۳۸٤  کلمات کلیدی: جمله های من

چه آرزوهایی که به گور شدند

و

چه گورهایی که آرزو شدند